Uitstelgedrag
Volgens hoogleraar Piers Steel, motivatie-onderzoeker aan de universiteit van Calgery, laat de moderne mens zich vaak verleiden tot uitstellen van vervelende klussen. Volgens hem zijn mensen nu eenmaal gebouwd op bevrediging in het Hier en NU, en NIET om ons te houden aan deadlines met een lange termijn.
Wat is het meest gebruikte excuus voor uitstel? ONDER DRUK PRESTEER IK BETER!!!!!
Mensen denken dat, omdat ze vlak voor de deadline het meest gemotiveerd zijn om iets te doen. Ze denken dat ze dan ook het creatiefst zijn. Maar creativiteit heeft een incubatietijd nodig, en een aantal valse starts. Het is logisch dat, als je alleen op het laatste moment werkt, daar al je creativiteit zit. Want dat is het enige moment waarop je ECHT werkt!!! Je ziet juist dat mensen die het van het laatste nippertje moeten hebben, vrijwel altijd de meest voor de hand liggende oplossing kiezen….
En mensen met AD(H)D hebben nog meer last van uitstel gedrag. Hoe vaak hoor ik niet in mijn praktijk dat een opdracht waar drie weken voor staat, pas in de laatste dagen wordt uitgevoerd. Met alle moeilijkheden en frustraties van dien. Hoe los je dat op?
Door de opdracht in stukken te snijden en aan elk stuk een tijdslimiet te geven waarop de deelopdracht moet worden opgeleverd. Het voordeel is dat de opdracht niet op de het laatste moment wordt voltooid, maar geleidelijk aan.
Vond u dit een interessant artikel? laat een bericht achter of abonneer u op mijn RSS-feed!
Comments
Vaak kom je dan toch in tijdnood en kies je de gemakkelijkste weg. En dat geldt voor de meeste mensen, maar vooral voor een mens met AD(H)D. Hoe vaak ben ik zelf niet te laat begonnen en was mijn werk van gemiddelde kwaliteit.
En met in stukken hakken alleen ben je er niet. Belangrijk is dat je hulptroepen inschakelt. Bijvoorbeeld: Je hakt een project van een maand in 4 stukken van een week. Elke week rapporteer je een stuk. En dat kan aan je manager, vriend, kennis, etc zijn. Daardoor wordt je gedwongen het project niet op het laatste moment af te maken. En je hebt veel meer tijd om je project te verbeteren. Probeer het maar. Het werkt.
De oplossing; de opdracht in stukken snijden, lijkt een hele logische. Maar waarom doen wij dat dan niet “gewoon”?
Laat ik het even bij mezelf houden, het verhaal is ook mij voor mij zeer herkenbaar, maar datzelfde geldt voor de oplossing. Toch kies ik ervoor om vaak pas op het laatste moment aan de slag te gaan met een bepaalde klus.
Van mezelf weet ik dat ik goed, zelfs lekker, werk in stressvolle situaties. Is het dan niet toch een bewuste keuze??